Koleżanka poprosiła mnie o pomoc w zapełnieniu kilkunastu kartek pseudointelektualnymi rzygami o krasnoludkach i księżniczkach. Spoko, przecież od tego jestem, wiadomo też, że Mary raczej nie mówi "nie". A później okazało się, że cztery razy cztery wcale nie jest szesnaście, bo cztery to jeden, a dwa to też jeden, a dwójek nie może być więcej niż jedna, natomiast czwórek będących jedynką musi być około ośmiu i tak dalej do porzygu. Ale słowo się rzekło, dziwka u pobocza, trzeba to zrobić. Weszłam na świński portalik społecznościowy, żeby wysłać jej wiadomość, patrzę, a tam szalone fotki z imprezki. Uhm, fajnie fchuj. Jasne, równowaga musi być zachowana. Podczas gdy ja doznawałam orgazmów między literkami, szalałam z szykami zdań i padałam nieprzytomna z rozkoszy nad szaloną twórczością martwych ludzi, inni chcąc nie chcąc musieli zadowolić się chlaniem, dziwkami, kutasami i zabawą. Prawda?
Dziś, po dokładnym przeczytaniu przez nią wskazówek, okazało się, że tak naprawdę połowa tych czwórek jest jednak dwójką. A konkretniej: połowa mojej roboty psu w dupę i trzeba robić raz jeszcze.

Bosze bosze, patrzcie jaka Mary jest wściekła. Jaki żal.

Między wanną a kiblem jest dziura i średnio raz na dwa tygodnie wpada mi tam mydło. Jak wiadomo, sprzątam bardzo rzadko, więc zazwyczaj brzydzę się macać w dziurze w poszukiwaniu konwaliowej kosteczki. Jeśli pewnego dnia wybuchnie wojna i zabraknie wam mydła, wpadnijcie do mnie. Kurzowa gąbeczka gratis.

Już od jakiegoś czasu było z nim nie najlepiej. Oczywiście oboje udawaliśmy, że wszystko jest w porządku: szmery w serduszku, zmęczenie przy najmniejszym wysiłku, częste drzemki, blade, wycieńczone oblicze. Pozwalałam mu spać całymi dniami, chodziłam na paluszkach, nie przemęczałam. Nie wymykało mi się już żadne brzydkie słowo w jego kierunku, przestałam go krytykować. Męskie członki pod jego adresem zamieniłam na małe zwierzątka, nie wymknął mi się z ust żaden kutas, były tylko kotki i myszki. Widziałam, że się stara, że walczy z całych sił. Nie potrafiłam powstrzymać łez, gdy przekonywałam go, że wszystko będzie dobrze, że to tylko chwilowa niedyspozycja, że za kilka dni będziemy się śmiać i szmerać z tego, pijąc kawę z ciastkowymi glutami.
Niestety, jego koniec zbliżał się nieubłagalnie. Każdego ranka z niepokojem nasłuchiwałam odgłosów życia, patrzyłam na gasnące światełko.
Kochałam go od pierwszego spotkania. Moje siedemnaste urodziny, wiśniowa galaretka, jego oszałamiający zapach, nić porozumienia. Pierwsze chwile razem, na parapecie, biurku, łóżku, wschody słońca, poranne kawusie, twarożek. Wszystko, co niemoralne, głośne, naganne. Było pięknie, było nam razem cudownie.
Ale pewnego dnia nie przywitał się ze mną. Ze łzami w oczach przekonywałam siebie, że to pewnie chwilowy foch, że zaraz zakrzyknie do mnie radośnie, aż mi bębenki popękają. Nic takiego się nie stało. Dotknęłam go, był przeraźliwie zimny, aż zaczęłam się trząść.
Odszedł ode mnie. Zabrał moją duszę, wszystkie wspomnienia i całe szczęście. Umarłam wtedy razem z nim, w ten słoneczny poranek, o godzinie dziewiątej zero sześć, świat przestał istnieć.
Pan z serwisu powiedział, że spierdoliła się grafika i naprawa będzie kosztować cztery stówy, ale nie ma gwarancji, że znów się coś nie zjebie, bo to już dość stary model i trudno znaleźć części.

Śniegu mi dziś napadało. Już pal licho, że kupiłam nowe buty, które wyglądałyby bardzo dobrze w ciepłych promieniach słoneczka. Chodzi o to, że moje zimowe buty, psia ich mać, rozlatują się konkretnie.